sunraysoflove
φως χριστου  φως χριστου  φως χριστου  φως χριστου  φως χριστου  φως χριστου
"ΣΩΣΤΕ ΤΑ ΟΡΦΑΝΑ"
Πρόγραμμα Προστασίας φτωχών και ορφανών παιδιών της Ορθόδοξης Ιεραποστολικής Αδελφότητας
ΦΩΣ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Υπεύθυνη Προγράμματος κ.Νικολέτα Ψυλλάκη
Κιν. 6944369249
E-mail:
iliahtidesagapis@gmail.com
save_orfans_front_right

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ
ΕΛΠΙΔΙΟΣ: ΕΝΑΣ ΙΕΡΕΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΡΟΔΟ ΕΧΕΙ ΧΤΙΣΕΙ 5 ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΑ

Τι κάνει ένας Έλληνας ιεροκήρυκας στην Αφρική και πόσο απέχει η Ρόδος από την Ουγκάντα; Πολύ μακριά, εκατομμύρια χιλιόμετρα. Πολύ κοντά, μια αγκαλιά.

Μιλήσαμε τις μέρες που η τηλεόραση είχε γεμίσει μαύρα, σκοτεινά, θυμωμένα ράσα και φωνές - μπουμπουνητά για το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης.
Τον έβλεπα, τον άκουγα και ξαστέρωνε η ψυχή μου. Πρόσωπο ειρηνικό, γελαστά μάτια, γέλιο βαθύ, γάργαρο, σαν βοτσαλάκι που χορεύει καντρίλιες. Ιερομόναχος και ιεροκήρυκας. Ρόδιος στην καταγωγή. Πενηνταπεντάρης, σπουδαγμένος θεολόγος.
«Ναι, πάντα ήθελα να γίνω παπάς...». Έγινε παπα-Ελπίδιος. Τι όνομα! Γελάει .
«Μ' αρέσει η ελπίδα, το να έχεις ελπίδα. Μου άρεσε να είμαι Ελπίδιος και ελπιδοφόρος».
Ο Αρχιμανδρίτης Ελπίδιος Βαγιανάκης δεν κρέμασε το όνομά του σημαία στον τοίχο. Ίδρυσε το Φως Χριστού, μια ελληνική ορθόδοξη ιεραποστολική αδελφότητα.
Η κύρια δραστηριότητα της οργάνωσης (πέρα από το φιλάνθρωπο και φιλόπτωχο έργο της στη Ρόδο ή αλλού στην Ελλάδα) είναι να χτίζει ορφανοτροφεία στην Αφρική.
Πέντε έχει χτίσει μέχρι τώρα. Και συνεχίζει.... «Την Αφρική τη ζούσα χρόνια μέσα μου, αλλά δεν κατάφερνα να πάω. Πήγα για λίγο το 2000 και μετά ξανά το 2005, πιο αποφασιστικά, να δω τον τόπο για τον οποίο άκουγα και μάθαινα τόσα, την ήπειρο της φτώχειας, της δυστυχίας, της εξαθλίωσης. Επισκέφτηκα πρώτα την Κένυα μια χώρα όπου τότε γίνονταν ταραχές και περίσσευαν τα ορφανά. Έμεινα άναυδος, άφωνος, δεν πίστευα στα μάτια μου. Θυμάμαι ένα πρωινό συσσίτιο της τοπικής ορθόδοξης ιεραποστολής, όπου έδιναν στα παιδιά μισό ποτήρι χυμό και μια φέτα ψωμί. Μερικά έπιναν δυο γουλιές και το υπόλοιπο το άφηναν. ΄΄Γιατί δεν το πίνουν;΄΄ ρώτησα τον ιερέα ΄΄δεν είναι καλά;΄΄ ΄΄Το κρατάνε΄΄ μου απάντησαν ΄΄να έχουν και γι'αύριο΄΄.Μισό ποτήρι χυμός ήταν το φαΐ τους για δυο μέρες. Αντί για γάλα τους έδιναν το ζωμό από καλαμπόκι βραστό και το λαπά για φαγητό, το ίδιο πράγμα, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, συνέχεια. Είδα παιδιά να τρώνε χώμα, έντομα, φτερωτά μυρμήγκια. Επαναστάτησα».
Τότε, λέει, για πρώτη φορά του μπήκε η ιδέα να χτίσει ένα ορφανοτροφείο για τα παιδιά του δρόμου, τα μοναχά, τα βρώμικα, τα ρακένδυτα. Τους «φτωχούληδες» του Θεού.

«Οι μάγοι των φυλών καραδοκούν τις νύχτες τα απροστάτευτα παιδιά,
τα σφάζουν, παίρνουν τα όργανά τους και τα προσφέρουν σε ανθρωποθυσίες»

«Γι'αυτά τα απροστάτευτα παιδιά καραδοκούν τις νύχτες οι μάγοι των φυλών.
Τα αρπάζουν, τα σφάζουν, παίρνουν τα όργανά τους και τα προσφέρουν σε ανθρωποθυσίες. Η μαγεία και ο φόβος έχουν βαθιές ρίζες στην Αφρική. Υπάρχουν και παιδιά - μάγοι, 10,12,15 χρόνων παιδιά που βάζουν άλλους να σκοτώνουν παιδιά.
΄΄Για σε κάνω κι εσένα μάγο΄΄ σου λένε ΄΄και να σε αγαπάνε τα πνεύματα, θέλω να μου φέρεις να δω τα χέρια σου βουτηγμένα στο αίμα΄΄. Γι'αυτό, μαζί με το ορφανοτροφείο έπρεπε να φτιάξουμε και σχολεία και εκκλησιές. Για να μη μεγαλώνουμε θύματα και ΄΄στρατό΄΄ για τους μάγους. Τα παιδιά πρέπει να μορφωθούν να μυηθούν στην αγάπη, στην αλληλεγγύη. Και σιγά σιγά να αφήσουν πίσω τους το φόβο».
Το Φως Χριστού «άναψε» το 2000. μια μη κυβερνητική οργάνωση αγάπης, ένα χέρι βοήθειας στους άρρωστους, τους άπορους, τις πολύτεκνες μάνες, τα παιδιά με ειδικές ανάγκες.
«Μετά το 2005, ξεκινήσαμε το πρόγραμμα ΄΄Σώστε τα ορφανά΄΄ για τα παιδιά της Αφρικής. Πήρα μαζί μου και κόσμο από δω, Ροδίτες, να δούνε με τα μάτια τους τον τόπο, τις ανάγκες του. Λίγους στην αρχή, φοβόμουν και για τις αρρώστιες. Είναι πολύ σκληρή η ζωή στην Ουγκάντα. Λευκός δεν την αντέχει. Νερό μπορείς να πιείς μόνο εμφιαλωμένο. Τρως μόνο ξηρά τροφή και κονσέρβες τις οποίες κουβαλάς μαζί σου. Δεν υπάρχει τίποτα εκεί που πας». Το «εκεί» είναι το Degeya, το Monte, η Kambonge, τόποι- φαντάσματα μες το τίποτα των αφρικανικών τροπικών. Λίμνες, βάλτοι, συγκρούσεις του κυβερνητικού στρατού με τους αντάρτες, ζέστη, υγρασία, ελονοσία, AIDS.
Πήγε και ξαναπήγε πολλές φορές. «Έπρεπε να βρω εργολάβους, τα υλικά για να χτίσουμε, τους εργάτες, τους ανθρώπους που θα στελέχωναν τα σπίτια μας.
Μέχρι τώρα έχω βρει πενήντα γυναίκες. Ντόπιες, εθελόντριες. Όλα με τους ντόπιους θέλω να τα κάνω. Φτιάξαμε το ένα ορφανοτροφείο, μετά και δεύτερο. Πέντε έχουμε τώρα. Κι ένα σχολείο. Πρόσφατα τέλειωσε και το νοσοκομείο μας. Βοήθεια από το κράτος; λίγα πράγματα. Έμαθαν για το έργο μας και τώρα μας μήνυσαν πως ο Πρόεδρος θέλει να παραστεί στα εγκαίνια του νοσοκομείου. Μας υποσχέθηκε μάλιστα, να μας δώσει ότι ζητήσουμε. Σκέφτομαι να του ζητήσω να μας δώσει ρεύμα, φως. Να λειτουργήσει ψυγείο για να μπορούμε να συντηρήσουμε φάρμακα, να βλέπουν τα παιδιά να διαβάζουν τις νύχτες.

«Έχουμε κοντά στα 1.000 παιδιά. Έρχονται όμως συνέχεια και το ένα φέρνει και το άλλο.
Κλαίνε, μας ζητάνε βοήθεια. Τι να κάνεις να τα διώξείς;».

Πόσα παιδιά έχουμε τώρα; Κοντά στα 1000. είχαμε πει στην αρχή να είναι λιγότερα, για να μπορούν να ζουν πιο ανθρώπινα. Έρχονται όμως συνέχεια και το ένα φέρνει και το άλλο, κλαίνε, μας ζητάνε βοήθεια. Τι να κάνεις, να τα διώξεις;
Είχε έρθει πρόσφατα κοντά μας ένα αγοράκι, γύρω στα 12, από την Κένυα. Χρήστο τον βαφτίσαμε. Η οικογένειά του ξεκληρίστηκε στις ταραχές, έμεινε μόνος. Κατάφερε να επιβιώσει, περιπλανήθηκε. Κάπου έμαθε για ένα χωριό αγάπης. Έψαξε, μέρες, μήνες, μας βρήκε. Χτύπησε την πόρτα μας, κουρελής, βρώμικος, άρρωστος. Του δώσαμε να φάει, να πλυθεί, του στρώσαμε να κοιμηθεί. Όταν ξύπνησε, φώναζε ΄΄Είμαι στον Παράδεισο! Σας παρακαλώ, μη με διώξετε....΄΄. Αυτό το ορφανοτροφείο είναι αφιερωμένο στη μνήμη ενός άλλου παιδιού μας που χάθηκε. Χωρίς να το θέλω, σκέφτηκα πως μια ψυχή από τον Παράδεισο βοήθησε μια άλλη ψυχή να βρει τον Παράδεισό της στη γη....»
Τον ακούω και τα σωθικά μου δένονται κόμπος. Να λοιπόν, για όποιον κοιτάζει απ' τα παράθυρα του καλού Θεού αυτό είναι ο Παράδεισος. Όχι άγγελοι ούτε πράσινα λιβάδια -καθαρό κρεβάτι, ένα πιάτο φαΐ και ένα παιδί που βρήκε το σπίτι του.
Τώρα, μου λέει, σχεδιάζει να πάρει αγελάδες - υπάρχει ήδη στον καταυλισμό ένα χοιροτροφείο - για να έχουν τα παιδιά φρέσκο γάλα. «Παλιότερα είχα κατεβάσει αεροπλά­νο με δέκα τόνους ανθρωπιστική βοήθεια. Με μια κούτα εβαπορέ, που έχει μέσα 40 γάλατα, μπορούσα να ζήσω 250 παιδιά την ημέρα. Αλλά οι κούτες κάποτε τελειώνουν. Τώρα θα πάρουμε αγελάδες. Καλές αγελάδες, ξένες. Οι ντόπιες δεν κατεβάζουν γάλα.
Και μετά θα φτιάξουμε και πτηνοτροφείο, για να έχουμε το φρέσκο αβγό. Αλλά πρέπει πρώτα να λειτουργήσει ο αλευρόμυλος, να σπάμε το καλαμπόκι, να το αλέθουμε. Αλλι­ώς, αν το ρίξεις στα ζωντανά, θα το πάρουν τα παιδιά και θα το φάνε...». Χρήματα, ενίσχυση πού βρίσκει; Παντού μου λέει, από δρα­στηριότητες της αδελφότητας, από δωρε­ές μικρές και μεγάλες, από το ελάχιστο της καρδιάς των καλών ανθρώπων που «επει­δή είναι ευλογημένο, στα χέρια μας δεκαπλασιάζεται». Γίνεται στρώματα, κουβέρτες, χάπια για την ελονοσία. Γίνεται σπίτια, ψωμί και καραμέλες.
«Και σε εμπόδια πέ­σαμε και σε δυσκολίες. Και βρέθηκαν κά­μποσοι που είπαν "Τι τρέχεις εκεί κάτω, πάτερ, την αυλή μας να κοιτάξουμε πρώτα". "Η αυλή μας" τους απάντησα "έχει πολλά λουλούδια. Εμείς εδώ προσπαθούμε να ρίξουμε λίγο αλάτι να νοστιμίσουμε το φαγητό. Εκεί κάτω δεν έχεις τίποτα. Ούτε αλάτι ούτε φαγητό ούτε κατσαρόλα. Τίποτα δεν υπάρχει εκεί, μονάχα η ανάγκη. Και υποφέρω διπλά για εκείνους που νομίζουν πως παιδιά μας είναι μόνο αυτά που έχουμε γεννήσει εμείς, αυτά που είναι δίπλα μας. Λάθος. Όλα τα παιδιά του κόσμου δικά μας είναι. Και η κάθε μάνα είναι παγκόσμια μάνα. Θυμάμαι ότι η μάνα μου πριν φύγω για Αφρική μου είπε "Όταν θα πας, παιδάκι μου, εκεί κάτω, στα ορφανά αυτά να μη φερθείς σαν πατέρας. Μάνα να είσαι". Και είμαι μάνα, κανένα παιδί δεν αγαπάω περισσότερο και κανένα δεν ξεχωρίζω, για να μη ζηλεύουν τα άλλα. Δώρα θα δώσω σε όλα. Αλλιώς σε κανένα. Καμιά φορά, μου κάνουν κι εκείνα δωράκια, μικροπραγματάκια από το υστέρημα τους. Ένα κολοκυθάκι, μια ωραία πέτρα, μια μπανάνα, μια κότα. Αχ, δεν ξέρετε πώς αγαπάνε τα παιδιά αυτά, τι αισθήματα έχουν. Η ευγνωμοσύνη τους εί­ναι απέραντη...».
Τι άλλο θέλεις, παπα-Ελπίδιε; (Περίεργο, καιρό είχα να ακούσω ιερέα να ονειρεύε­ται...) «Σχολειά θέλω να κάνουμε, ένα μεγά­λο γυμνάσιο και ένα λύκειο, δημοτικό έχου­με. Να μη φεύγουν τα παιδιά από κοντά μας, να τα βοηθήσουμε. Και μετά, όσα είναι έξυπνα, να βρω υποτροφίες να τα στείλω στα πανεπιστήμια. Να βγάλω τεχνικούς, γεωπόνους, δασκάλους, να γυρί­σουν πίσω, να δουλέψουν μαζί μας. Και αργότερα, σαν θα φτά­νουν σε ηλικία γάμου, να τους παντρεύω και να τους φτιάχνω και ένα μικρό σπιτάκι να μένουν εκεί, στο χωριό μας. Ένα χωριό στήνουμε εκεί κάτω. 'Εχουμε ορφανοτρο­φεία, νοσοκομείο, εστιατόριο, ένα τρακτέρ, τον αλευρόμυλό μας. Τώρα θέλω να φτιάξουμε και ένα χώρο για να παίζουν τα παιδιά και να χαίρονται τη ζωή. Ένα γήπεδο. Τι πει­ράζει, βρε αδερφέ; Μεγαλώνουν και το παι­χνίδι δεν το ξέρουν. Τα ρώτησα τα Χριστούγεννα "Τι δώρο θέλετε;". Ξέρεις τι μου είπαν; "Ένα τετράδιο και ένα μολύβι". Γιατί; Επειδή εκεί κάτω τα τετράδια είναι ακριβά και όσα παιδιά δεν έχουν τετράδιο και μολύβι, δεν τα δέχονται στα σχολειά τους. Το φαντάζε­σαι; Πήγα, πήρα 2.000 τετράδια και μολύ­βια και μερικές μπάλες και τους τα μοίρα­σα. Να 'βλεπες τη χαρά τους! Χαμός έγινε... Χα, χα, χα...». Πάντα το ίδιο, γάργαρο γέλιο, το ίδιο βοτσαλάκι που χορεύει. Είναι πά­ντα τόσο γελαστός; Δεν έκλαψε, δεν λύ­γισε ποτέ; Τόσος πόνος... «Πολλές φορές έκλαψα, πιο πολλές απ' όσες φαντάζεσαι. Αλλά ίσως αυτό είναι που κάνει μετά το γέλιο ακόμα πιο ωραίο. Στα παιδιά αρέσει το γέ­λιο μας, η χαρά μας. Καμιά φορά, μπαίναμε στο αυτοκίνητο να πάμε κάπου και τα έβλε­πα να γελάνε. "Γιατί γελάνε;" ρώταγα τις γυ­ναίκες. "Γιατί σε βλέπουν να γελάς κι εσύ" ήταν η απάντηση. Και μου άρεσε αυτό, χαι­ρόμουν διπλά να έχω δίπλα μου γελαστά παιδιά. Αυτό δεν είναι το νόημα της ζωής; Να αγαπάμε, να είμαστε χαρούμενοι και ειρηνικοί. Άνθρωπος που δεν έχει χαρά δεν είναι άνθρωπος του θεού λέω εγώ. Θα τους αγο­ράσω και ένα λεωφορειάκι σιγά σιγά, να τα πηγαίνω βόλτα. Άντε, βρε, τι είναι η ζωή, ας χαρούν κι αυτά λιγάκι...».

..........από την Κάλλια Καστάνη

* Για την ενίσχυση του έργου της ορθόδοξης αδελφό­τητας Φως Χριστού διατίθενται οι κάτωθι λογαρια­σμοί τραπέζης. Από την Ελλάδα: Εθνική Τράπεζα 820/296011-74. Από το εξωτερικό: GR 73011082 00000082029601174, ETHNGRAA. Τηλέφωνο: 22410-60922.

iliaxtfos

ΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙΣ

1. EUROBANK:
0026 0451 210 100 33 9067
IBAN:
GR 680260 4510 000 210 100 33 9067
BIC: ERBKGRAA


2. ΠΕΙΡΑΙΩΣ:
5701 072359 492
IBAN:
GR 42 0172 7010 0057 0107 2359 492
BIC: PIRBGRAA

Online χρήστες

Έχουμε 4 επισκέπτες σε σύνδεση
RSS 2.0

Στατιστικά

Επισκέπτες: 1558655

Τα Νέα μας !!!

side-12-4-2012

Γιατροί του Κόσμου

giatroi_tou_kosmou

Δελτίο Τύπου - Ουγκάντα

Πέμπτη, 23 Ιούλιος 2009 12:49

Οι Γιατροί του Κόσμου τηρώντας τις δεσμεύσεις τους, αποστέλλουν το Σάββατο 25 Ιουλίου 2009, το πρώτο φορτίο ανθρωπιστικής βοήθειας στην Ουγκάντα, στο Κέντρο προστασίας εγκατελειμένων παιδιών του χωριού Mόντε, που βρίσκεται 200 χλμ. Βόρεια της Καμπάλα.

Ιερός Ναός Αγ. Αντωνίου στην περιοχή Monde

ag_antonios_monde

Ιερός Ναός Αγ. Τριάδος στην περιοχή Sambue

ag_triada_sambue

1η Οικοκυρική σχολή στην περιοχή Monde

oikokiriki_monde

1η Εστία συσσιτίων στην περιοχή Monde

1_estia_sissitia_monde

Δημοτικό-Γυμνάσιο-Λύκειο στην περιοχή Monde

school_monde_2